Ik wil jullie vertellen over Oom Bob en wat hij voor ons betekent. Of meer: hoe hij ons leven beïnvloedt.

Anthony Robins zegt het zo mooi: "Door eenvoudigweg je gebruikelijke woordenschat te veranderen, kun je direct de manier veranderen waarop je denkt, voelt en hoe je leeft."

Maar hij heeft makkelijk kletsen als je je niet echt bewust bent van de manier waarop je denkt en toch ervaart dat je niet doet wat je graag wilt doen. Soms lijkt het gewoon heel makkelijk, en soms is de werkelijkheid gewoon weerbarstig.

Sommige mensen beschreven het als een soort propagandastem die maar doorzeurt. Ik heb daar al een artikel over geschreven.

Maar, dacht ik, hoe komt het dat zoveel mensen zich niet bewust zijn van dat wat hen weerhoudt en dus niet doen wat ze zo graag willen? Ik kwam tot de conclusie dat die stem dus niet heel luid kan zijn, anders hadden we er allang wat aan gedaan.

En zo werd Oom Bob geboren.

Bob is als een oude man die in zijn gemakkelijke stoel bij de open haard zit. Hij rookt een pijpje, kijkt wat naar buiten, doet een dutje en leest de krant. Aan zijn voeten heeft hij van die geruite sloffen. Zijn choker en ouderwetse zijden kamerjas geven hem een bepaald cachet waar niet iedereen zomaar aan kan tippen. Hij heeft het helemaal voor elkaar. Zijn werk is klaar waardoor hij zich kan ontspannen.

Op het tafeltje naast hem staat zo'n mooi bol glas met een goede cognac waar hij af en toe genietend een slokje van neemt. Hij laat de drank rustig door zijn mond glijden terwijl hij zijn ogen genietend sluit.

Jarenlang heeft hij hard gewerkt om ons in het oor te fluisteren hoe hij over ons dacht. Te stom, te langzaam, te dom, te lelijk, te dik... Noem maar op en vul je eigen Oom Bob overtuiging in. Jarenlang moest hij hard werken en uiteindelijk begonnen we hem te geloven. Toen we langzamerhand zijn woorden overnamen herkenden we ze niet eens meer. We bleven ze in alle stilte herhalen in de achtergrond van onze geest.

Wat zijn we gewend geraakt aan de boodschappen van Bob. We hebben zijn kennis overgenomen en geïntegreerd.

En wij maar denken dat we die stem die we wel in ons hoofd horen aan moeten pakken. Ha, dat is peanuts vergeleken met de erfenis van Oom Bob! De dominante stem zit niet op de voorgrond, maar is verstild tot een gevoel op de achtergrond.

Het is dus zaak om onze overtuigingen te toetsen. Is het wel waar wat we zonder nadenken herhalen?

Dat doet me denken aan dat kleine meisje die dat monster onder haar bed wel even uit haar kamer zal jagen. Zij heeft het al begrepen.

Van Oom Bob naar Persoonlijke Ontwikkeling

Nieuw! Commentaren

Laat je commentaar achter in onderstaande blok.