Dit artikel over Hooponopono (of ho'oponopono) werd met toestemming overgenomen van Joe Vitale en verscheen eerder op mijn weblog Secret of Serendipity.

Twee jaar geleden, hoorde ik van een therapeut in Hawaii die een complete afdeling van geestelijk gestoorde criminelen genas, zonder ooit een van hen gezien te hebben. De psycholoog bestudeerde het dossier van de patiënt en keek dan in zichzelf om te zien hoe hij zelf de ziekte van die persoon gecreëerd had. Terwijl hij zichzelf verbeterde, verbeterde de patiënt ook.

Toen ik dit verhaal hoorde, dacht ik dat het een broodje aap was. Hoe kon iemand een ander genezen door zichzelf te genezen? Hoe kon zelfs de beste zelfverbeteringsmeester een gevaarlijke crimineel genezen? Ik snapte het niet. Het was niet logisch, dus legde ik het verhaal naast me neer.

Maar een jaar later hoorde ik het verhaal weer. Ik hoorde dat de therapeut een Hawaiiaanse geneeswijze toegepast had die hooponopono heette. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik kon het niet langer naast me neerleggen. Als het verhaal al waar was, dan moest ik er meer van weten.

Ik had altijd begrepen dat "volledige verantwoordelijkheid" betekende dat ik verantwoordelijk ben voor wat ik denk en doe. Daarna kan ik er niets meer aan doen. Ik denk dat de meeste mensen op die manier denken als ze hier mee bezig zijn. We zijn verantwoordelijk voor wat we doen, niet voor wat een ander doet; maar dat klopt niet. De Hawaiiaanse therapeut die die geestelijk zieke mensen genas zou mij een nieuwe hoogontwikkeld perspectief leren over volledige verantwoordelijkheid.

Zijn naam is Dr. Ihaleakala Hew Len. We spraken de eerste keer zo ongeveer een uur met elkaar aan de telefoon. Ik vroeg hem mij het hele verhaal van zijn werk als therapeut te vertellen. Hij legde me uit dat hij vier jaar werkte voor het Hawaii State Hospital. De afdeling waar ze de gestoorde criminelen vasthielden was gevaarlijk. Psychologen namen elke maand ontslag. De medewerkers meldden zich regelmatig ziek of bleven gewoon weg. Mensen liepen over de afdeling met hun rug naar de muur, bang als ze waren om aangevallen te worden door patiënten.

Het was geen prettige plek om te leven, te werken of te bezoeken. Dr. Len vertelde me dat hij nooit patiënten zag. Hij kwam overeen dat hij een kantoor kreeg en ging hun dossiers behandelen. Terwijl hij naar hun dossier keek, werkte hij aan zichzelf. En terwijl hij aan zichzelf werkte, genazen zijn patiënten. "Na een paar maanden konden patiënten die eerst vastgebonden moesten worden vrij rond lopen", vertelde hij. "Anderen die zware medicatie moesten hebben, konden nu zonder. En zij die eerst geen kans hadden gehad op verbetering werden vrijgelaten." Ik was zwaar onder de indruk. "Niet alleen dat," ging hij door, "maar de medewerkers begonnen plezier in hun werk te krijgen. Afwezigheid en ziekte was niet meer aan de orde van de dag. We zaten op een gegeven moment met meer medewerkers dan we nodig hadden omdat iedereen op kwam dagen op het werk en omdat patiënten ontslagen werden.

Vandaag de dag is de afdeling gesloten.

Dit was het moment waarop ik de één miljoen dollar vraag stelde: "Wat deed u in uzelf dat er voor zorgde dat die mensen veranderden?" "Ik genas eenvoudig dat deel van mij dat hen gecreëerd had," zei hij. Ik begreep het niet.

Dr. Len legde me uit dat in de hooponopono volledige verantwoordelijkheid voor je leven betekent dat alles in je leven - omdat het jouw leven is - jouw verantwoordelijkheid is. In een letterlijke betekenis houdt dat in dat de wereld jouw creatie is.

Wow. Dit was moeilijk om aan te nemen. Verantwoordelijk zijn voor wat ik zeg of doe is één ding. Verantwoordelijk zijn voor wat ieder ander in mijn leven zegt of doet is iets heel anders. Maar, de waarheid is dit: als je de volledige verantwoordelijkheid neemt voor je leven, dan is alles wat je ziet, hoort, proeft, voelt of op enige wijze ervaart je verantwoordelijkheid omdat het in je leven is. Dit betekent dat terroristische activiteit, de president, de economie - alles dat je ervaart en niet leuk vindt, aan jou is om te genezen met behulp van hooponopono.

Het probleem ligt niet bij hen, het ligt aan jou en om het te veranderen moet je jezelf veranderen. Ik weet dat dit moeilijk is om te begrijpen, laat staan om te accepteren of daadwerkelijk uit te voeren.

Het is makkelijker om te beschuldigen dan om volledige verantwoordelijkheid te accepteren, maar terwijl ik sprak met Dr. Len, begon ik mij te realiseren dat genezing voor hem in hooponopono betekent dat je van jezelf houdt. Als je je leven wilt verbeteren, dan zul je je leven moeten genezen. Als je iemand wilt genezen - zelfs de mentaal gestoorden - dan doe je dat door jezelf te genezen.

Ik vroeg Dr. Len hoe hij zichzelf genas. Wat deed hij nou precies terwijl hij keek naar die patiëntendossiers?

"Ik bleef herhalen, 'Het spijt me' en 'Ik hou van je' aldoor maar weer", legde hij uit.

Is dat het? Ja, dat is het.

Het blijkt dat van jezelf houden de snelste manier is om jezelf te verbeteren, en terwijl je jezelf verbetert, verbetert de wereld. Laat me een klein voorbeeld geven hoe dit werkt: op een dag stuurde iemand me een email die me irriteerde. In het verleden zou ik er mee om zijn gegaan door emotioneel terug te reageren of om de persoon over te halen om tot inzicht te komen. Deze keer besloot ik om hooponopono toe te passen. Ik bleef in stilte herhalen "Het spijt me" en "Ik hou van je", en ik zei dat tegen niemand in het bijzonder. Ik riep met hooponopono eenvoudig de geest van liefde aan om te genezen wat er in mij zat om deze gebeurtenis aan de buitenkant op te roepen.

Binnen een uur kreeg ik een email van dezelfde persoon. Hij bood zijn excuses aan voor zijn vorige email. Ik had echter geen enkele actie ondernomen om deze excuses aangeboden te krijgen. Ik had niets gedaan dan te zeggen "Ik hou van jou". En daardoor heelde ik kennelijk in mij wat hem creëerde. Later nam ik deel aan een hooponopono workshop door Dr. Len. Hij is nu 70 jaar oud en wordt gezien als een grootvaderlijke sjamaan en leeft een teruggetrokken. bestaan.

Hij prees mijn boek, The Attractor Factor en vertelde me dat als ik mijzelf verbeterde, de vibratie van mijn boek zou verbeteren, en dat dat iedereen het zou voelen en ervaren als ze het lazen. "En wat betreft mijn andere boeken die al in de winkel liggen of verkocht zijn?", vroeg ik. "Die zijn daar nog niet," legde hij uit, wederom mij tot totale verbazing brengend door zijn mystieke wijsheid. "Ze zitten nog in jou".

Er is kortweg geen "daar". Het zou een heel boek kosten om dit fenomeen uit te leggen. Voor nu is het echter voldoende om te zeggen dat wanneer je iets in je leven wilt verbeteren dat er maar één plek is om dat te doen: in jezelf. Als je kijkt, kijk dan met liefde.